Ορκίζομαι στις Chanel γόβες μου, να μην ξαναπαρατήσω το blog!

Πραγματικά, δεν ξέρω τι παθαίνω και τρώω φλασιές όλη την ώρα.

Μετά από 1μιση χρόνο και πολλάάάάά πράγματα που συνέβησαν, ξαναγράφω στο blog, ελπίζοντας, όπως είχε πει ο Ethan [φιλιά αν με διαβάζεις γλυκέ μου], να στεριώσω κάπου.

Αυτός ο ένας χρόνος μέσα σε λίγες [χαχαχ] γραμμές έχει ως εξής:

Απέτυχα στις πανελλήνιες, ήρθα στην Αγγλία, Πολιτικός Μηχανικός στο Μπράιτον, πέρασα ενα απίστευτο καλοκαίρι του 2008, ήρθα εδώ τον Οκτώβριο, πέρασα μερικούς δύσκολους μήνες, έχασα κιλά, άλλαξα ριζικά λουκ, μου λείπαν όλοι και όλα, έπνιγα τον πόνο μου στην Λόνδρα, λέω πως διαβάζω, περνάω μαθήματα, αποκτώ προφορά, ανακαλύπτω συνέχεια νέα πράγματα [χεχεχε cheeky boys], Χριστούγεννα στην Ελλάδα, ξανά Μπράιτον, εξεταστική, 4 πέρασα, σε 2 κόπηκα, Πάσχα, μαθήματα οδήγησης [πώς θα οδηγάω την Rolls Royce του μπαμπάκα, μου λες;;], και τώρα είμαι εδώ να διαβάζω για την εξεταστική του Ιουνίου. Να δώσω, να ξανακατέβω Ελλάδα!

Ειλικρινά, όσο κι αν μου αρέσει εδώ, υπάρχουν άτομα και καταστάσεις πίσω στην Ελλάδα που απλά δεν μπορούν να ξεχαστούν.. Και καλώς ή κακώς, εκεί θα καταλήξω μετά τις σπουδές μου!

Εσείς τι νέα, χρυσά μου;

Υ.Γ. Ελπίζω να υπάρχω ακόμα κάπου σε κάποιο feeder ;)